Zmiany prawa wewnętrznego państw członkowskich UE

Wpływ dyrektyw „konsumenckich” na zmiany prawa wewnętrznego
państw członkowskich UE

Pod koniec lat 70-tych państwa członkowskie dostrzegły potrzebę ujednolicenia procedur udzielania kredytów w UE. Różnice występujące w poszczególnych państwach uniemożliwiały bowiem uzyskanie przez konsumenta kredytu w innym państwie UE. Także różny poziom ochrony konsumenta przed nieuczciwymi warunkami kredytowania nie zachęcał konsumentów do zaciągania kredytów w innym państwie członkowskim. Ujednolicenie informacji o warunkach i kosztach kredytu na obszarze UE, tak aby konsumenci mieli możliwość porównania kredytów oferowanych przez banki w różnych państwach członkowskich, było celem przyświecającym Komisji Europejskiej.

Uchwalona dnia 22 grudnia 1986 r Dyrektywa nr 87/102 zobligowała państwa członkowskie do wprowadzenia do wewnętrznych porządków prawnych następujących zmian:

podawania do wiadomości konsumenta całkowitego kosztu kredytu, tzn. wszystkich kosztów kredytu, łącznie z oprocentowaniem i innymi należnościami bezpośrednio związanymi z umową o kredyt, który wyrażony powinien być w postaci rocznej stopy oprocentowania.

Państwa Członkowskie, implementując dyrektywę, wprowadziły zatem przepisy, które obligowały banki (instytucje finansowe) do obliczania i podawania, przy zawieraniu kredytu z konsumentami rocznej stopy oprocentowania. Także w przypadku reklamy lub jakiegokolwiek ogłoszenia lub oferty wystawionej w siedzibie firmy (banku, pośrednika) oferującej kredyt, a która zawiera jakiekolwiek odniesienie do kosztów kredytu, istnieje obowiązek podawania rocznej stopy oprocentowania tego kredytu.

W ten sposób konsumenci w UE mają możliwość rzeczywistego porównania różnych ofert kredytowych i dokonania wyboru w oparciu o jednolite kryteria. Nałożenie tego obowiązku na banki przyczyniło się zatem do większej przejrzystości informacji o kosztach zaciąganego kredytu.
Państwa Członkowskie zostały w ten sposób zobligowane do wprowadzenia do prawnych porządków wewnętrznych, metody obliczania i obowiązku podawania rocznej stopy oprocentowania kredytów.

Dyrektywa „wymusiła” również na państwach członkowskich określenie w wewnętrznych porządkach prawnych minimum postanowień umownych, które muszą być podane przez kredytodawcę. Zobowiązała także Państwa Członkowskie do wprowadzenia pewnych konkretnych środków ochronnych w dziedzinie umów.

· W szczególności Państwa członkowskie musiały zapewnić· ochronę konsumenta przy udzielaniu kredytu na nabycie towarów.
Do czasu implementacji Dyrektywy kredytodawcy mieli często, zgodnie z warunkami umowy sprzedaży ratalnej, prawo do odzyskania posiadania towaru, podczas gdy konsument nadal był zobowiązany do spłaty kredytu. Bądź też odzyskanie posiadania będące wynikiem unieważnienia umowy przez kredytodawcę, dawało mu również prawo do żądania odszkodowania.
Dyrektywa zobligowała natomiast państwa członkowskie do ustalenia warunków, na podstawie których towary mogą być odzyskane oraz wprowadzenia zasady, że w przypadku gdy konsument odzyskuje posiadanie, nie powinno to pociągać za sobą żadnego nieuzasadnionego wzbogacenia kredytodawcy (art.7).

· Ponadto Dyrektywa zobligowała Państwa Członkowskie do zagwarantowania praw konsumenta w sytuacji zawierania dwóch prawnie niezależnych umów: sprzedaży i kredytu. Umowy te zostały „ze sobą związane”. Bez takiego związku konsument musiałby spłacać· kredyt na rzecz kredytodawcy nawet gdyby sprzedający nie wywiązał się z zobowiązań (np. nie dostarczył towaru lub sprzedał towar niezgodny ze specyfikacjami zawartymi w umowie).
Państwa członkowskie musiały zatem wprowadzić przepisy, które gwarantowałyby, że istnienie umowy o kredyt w żaden sposób nie wpłynie na prawa konsumenta wobec dostawcy towarów lub usług zakupionych na mocy tej umowy, w przypadku gdy towary lub usługi nie są dostarczone lub w inny sposób nie są zgodne z umową o ich dostawę. Implementując ten przepis Dyrektywy Państwa Członkowskie zastosowały różne opcje. Francja na przykład wprowadziła koncept „kredytu wiązanego”

· Większość· państw członkowskich zastosowała również opcję pozwalającą konsumentom na odstąpienie od zawartej umowy o kredyt. W większości Państw UE wynosi on 7 dni ( Niemcy, Belgia, Francja Wielka Brytania), w Irlandii 10 dnia, a w Luxemburgu 2 dni. Różnorodność· ta wynika z zastosowania modelu minimalnej regulacji przez Dyrektywę, która zezwala Państwom Członkowskim na stosowanie dalej idących przepisów od tych przewidzianych w dyrektywie. Jednakże w chwili obecnej trwają w Komisji prace nad nowelizacją Dyrektywy o kredycie konsumenckim i rozważane jest wprowadzenie jednolitego terminu na odstąpienie od umowy, wynoszącego 7 dni, we wszystkich Państwach Członkowskich.
· Ta sama zasada dotyczy progu kwotowego kredytów, do jakich mają zastosowanie przepisy Dyrektywy. Dyrektywa ma bowiem zastosowanie do kredytów nie mniejszych niż 200 EURO i nie większych niż 20 000 EURO. Państwa Członkowskie, mając możliwość· wprowadzenia bardziej korzystnych dla konsumentów uregulowań obniżyły lub podwyższyły tą granicę kwotową. Niemcy, na przykład, nie wprowadzili górnego pułapu, za wyjątkiem kredytów przyznawanych osobom fizycznych na rozpoczęcie działalności gospodarczej
(50 000 EURO). Austria również nie wyznaczyła górnej granicy i przewidziała stosowanie przepisów implementujących Dyrektywę do kredytów powyżej 20 000 EURO. Dania i Irlandia natomiast nie wprowadziły ani górnej ani dolnej granicy. W przypadku Finlandii, przepisy wewnętrzne określają sytuacje, gdzie przepisy dyrektywy nie mają zastosowania do kredytów poniżej 200 EURO, jak też przewidują specjalnej zasady wcześniejszej spłaty sum przekraczających 20 000 EURO. Jednakże nie istnieje faktycznie górna granica kwotowa.
Francja nie posiada dolnej granicy (a więc przepisy o kredycie konsumenckim dotyczą nawet najdrobniejszych sum kredytu) i wyznacza górny limit (21 EURO) który jednak nie obejmuje kwestii związanych z reklamą i ogłoszeniami kredytów.
Holandia posiada tylko górny limit ( 40 840 EURO), tak jak i Wielka Brytania (43 381 EURO).

· Uregulowanie wcześniejszej spłaty kredytu należy do kolejnych przełomowych zmian wprowadzonych Dyrektywą. Daje ona konsumentowi prawo do spłaty kredytu przed uzgodnionym terminem i uzyskania słusznej obniżki ogólnego kosztu kredytu. Przepis ten dotyczy jedynie sytuacji gdy konsument spłaca przed terminem całość· kredytu, ale niektóre państwa członkowskie rozszerzyły go także na częściową spłatę kredytu.
Przepisy krajowe państw członkowskich muszą zatem przyznawać konsumentowi prawo wypełnienia swoich zobowiązań przed uzgodnionym terminem i do obniżki kosztów kredytu. Konsument musi być poinformowany o tych prawach w dokumencie kontraktowym. Państwom Członkowskim nie wolno odmówić konsumentowi prawa do wypełniania swoich zobowiązań. Dlatego też nie wystarczy zastrzeżenie tego prawa w postanowieniu, np. w Kodeksie Cywilnym, z którego strony mogą zrezygnować. Prawo to musi stanowić część obowiązujących przepisów dotyczących kredytu konsumenckiego.
W związku z tym postanowieniem Dyrektywy państwa członkowskie zostały też zobligowane do wprowadzenia obowiązującego prawa o obniżaniu ogólnego kosztu kredytu. Jednakże w gestii państw pozostawiono ustalenie, co oznacza „godziwa obniżka”. Przepisy prawne dotyczące tej obniżki nie mogą jednak uczynić przepisów prawa dotyczących tej obniżki czystą iluzją, tzn. niedopuszczalna jest sytuacja wprowadzania klauzul o karach umownych w przypadku wcześniejszej spłaty lub gdy obniżka kosztów jest minimalna.

Dodatkowych informacji udziela:
Departament Informacji i Komunikacji Społecznej
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
tel: 66 50 345, 66 50 106
e-mail: [email protected]
www.uokik.gov.pl

hastagi na stronie:

#Potrzebuję pilnej pożyczki

Related posts

Top